Aug 5 12

De dag begon grijs en fris, tegen de middag klaarde het op en werd het alsnog een mooie zomerdag. Het was 28 august, dus feest in de stad Groningen. De Schoolwerktuin was gesloten, dus maakte ik een paar extra rondjes over de tuinen van De Wiershoeck. Tijdens de ochtendexcursie zagen we weinig insecten, maar ’s middags vlogen er net als een week eerder weer veel vlinders. Op het leverkruid zaten minstens tien atalanta’s en ongeveer een zelfde aantal kleine vossen. Het leverkruid is minstens twee en een halve meter hoog. Ik ben redelijk aan de lengte, maar deze vlinders waren ook voor mij onbereikbaar.

“geperforeerde” blad van de Hondsdraf

De wat oudere composthopen op De Wiershoeck zijn rijkelijk begroeid en je kunt er soms leuke waarnemingen doen. Op één van de composthopen zagen we tijdens de ochtendexcursie dit “geperforeerde” blad van de Hondsdraf. Je vraagt je dan toch wel af hoe die gaten in dat blad zijn gekomen.

bont zandoogje

Volgens mij is er geen reden meer om te klagen over het geringe aantal vlinders. Je ziet ze de laatste weken steeds meer. Zo kwam ik o.a. diverse keren een bont zandoogje tegen. Als je dat aan iemand vertelt, dan denkt de persoon in kwestie misschien dat het mogelijk drie keer dezelfde vlinder is geweest. De foto’s tonen duidelijk aan dat het dit keer zonder twijfel drie verschillende vlinders waren.

nachtvlinder

De brandnetelbladroller is een kleine, veelvoorkomende nachtvlinder. Zij kan beschouwd worden als een van de algemeenste soorten bladrollers, die ook overdag vaak wordt aangetroffen. Deze microvlinder vliegt vanaf half april tot begin september, in doorgaans twee generaties - met soms een derde. Het is een variabele soort. De grondkleur is roomkleurig tot olijfgrijs met glanzende kwikzilveren schimmen en in dwarse golflijnen, soms ook donker waarbij de zilveren schubben nog sterk aanwezig zijn

De grondkleur van de vleugels van het klein geaderd witje is wit, op de onderzijde is de ondervleugel en de vleugelpunt van de voorvleugel soms geel. De aders zijn aan de onderkant van de vleugels groengrijs bestoven, dit is echter in de zomer aanzienlijk minder duidelijk dan in het voorjaar. De soort is dan niet makkelijk te onderscheiden van het klein koolwitje. Aan de bovenzijde van de voorvleugel heeft het mannetje een zwartige stip, het vrouwtje twee. De vlek aan de vleugelpunt is gelobd, en loopt naar beneden toe druppelsgewijs af.

Paring klein geaderd witje

paring geaderd witje

Paring klein geaderd witje.

Drie jonge groene stinkwantsen

Drie jonge groene stinkwantsen.

Celosia

De celosia behoort tot de familie der amaranthaceae, die oorspronkelijk in Afrika voorkomt, wat haar voorliefde voor licht en warmte verklaart. Celosia is een eenjarige plant die opvalt door haar hanekamachtige vergroeiing van de bloemstelen, waardoor een afgeplatte bloeivorm ontstaat.

kleine vos

De ene kleur spreekt meer dan de andere. Deze kleine vos maakt, wat mij betreft, het plaatje compleet.

Langpootmug

Langpootmuggen zijn gemakkelijk te herkennen aan hun slanke, fragiele lichaam, lange vleugels (één paar) en lange, draderige poten.

menuetzweefvlieg (links)

Links een menuetzweefvlieg en rechts een vlieg die er sterk op lijkt.

Barnsteenslak

Barnsteenslakken kom je regelmatig tegen, maar exemplaren met zulke “fraaie” tentakels zie je niet zo vaak. Zowel interessant als wreed, maar zo is de natuur.

De barnsteenslak (Succinea putris) is een op het land levende longslak uit de familie Succineidae. Deze familie is drager van de parasitaire worm Leucochloridium paradoxum, althans een ongeslachtelijk larvestadium daarvan. Deze parasiet ontwikkelt knotsvormige uitsteeksels die deels in de tentakels van de slak terechtkomen. De uitsteeksels in de tentakels maken pulserende bewegingen die mogelijk aantrekkingskracht op vogels uitoefenen. Als vogels de slak eten, komt de worm in de vogel verder tot ontwikkeling. Als de slak niet op tijd gegeten wordt, dan barsten de tentakels open door een sterke opzwelling van de uitsteeksels van de parasiet. Daarbij komen cercariën (een soort larfjes) vrij die op zoek gaan naar hun volgende gastheer. Het komt wel vaker voor dat prooidieren specifieke parasitaire belagers van hun vijanden bij zich dragen.

De cercariën die normaal gesproken de watervogels besmetten, kunnen ook per ongeluk de menselijke huid binnendringen. Bij de mens blijven ze dan in de huid steken, ze kunnen niet verder naar de bloedvaten. Dit veroorzaakt een allergische reactie (zwemmersjeuk).

Voor bewegende beelden kijk je op: http://www.youtube.com/watch?v=jZaIP-thL8Y

zinnia

De bloem van de zinnia is er in diverse kleuren. Sommige bloemen hebben opvallende kleurencombinaties.

Groetjes,

Luit


« terug